Επικονδυλίτιδα – Tennis Elbow και Golfer’s Elbow

Επικονδυλίτιδα – Tennis Elbow και Golfer’s Elbow

Γενικές πληροφορίες

Όπως είναι γνωστό ως κύριο χαρακτηριστικό της νόσου της επικονδυλίτιδας είναι η φλεγμονή των τενόντων των μυών του αντιβραχίου, που εφάπτονται απόλυτα στο ύψος του αγκώνα. Η φλεγμονή δύναται να εμφανιστεί είτε τους έξω πλάγιους τένοντες (έξω επικονδυλίτιδα, ο γνωστός «Tennis elbow») είτε την εσωτερική πλευρά του αγκώνα (έσω επικονδυλίτιδα, «Golfer’s Elbow»). Βασική αιτία της επικονδυλίτιδας είναι η υπερ-χρήση που γίνεται στους μύες του βραχίονα.

Αυτού του είδους η τενοντίτιδα παρουσιάζεται συχνότερα σε όσους ασχολούνται με το άθλημα του τένις και του γκολφ εξαιτίας της υπερβολικής καταπόνησης των συγκεκριμένων μυών. Ωστόσο, είναι δυνατό να εμφανιστεί και σε άτομα που έχουν άλλες δραστηριότητες κατά τις οποίες απαιτείται έντονη προσπάθεια στο ύψος του αγκώνα. Η ενόχληση που νιώθει το άτομο με επικονδυλίτιδα είναι κυρίως πόνος που ανιχνεύεται εντοπίζεται συνήθως στην εξωτερική ή την εσωτερική πλευρά του αγκώνα και υπάρχει περίπτωση να αντανακλά και  προς τα κάτω, κατά μήκος του αντιβραχίου μέχρι τον καρπό. Σαφώς, η ένταση του πόνου αυξάνεται καθώς πιέζεται η περιοχή που έχει προσβληθεί, κατά την κίνηση του καρπού ή με την εκτέλεση διαφόρων χειρονομιών, ακόμα και κοινότυπων, όπως η χειραψία. Συνάμα, εξαιτίας της συγκεκριμένης νόσου, – η οποία συνοδεύεται με τη δημιουργία φλεγμονής – η δύναμη της λαβής του χεριού έχει την τάση να εξασθενεί. Δυστυχώς, ελλοχεύει ο κίνδυνος επιδείνωσης του πόνου ή ακόμα και με το πέρας του χρόνου να είναι αισθητός και κατά τις ώρες ανάπαυσης, εάν ο ασθενής τον παραμελήσει και δεν τον αντιμετωπίσει έγκαιρα.

Ποια είναι τα είδη της  επικονδυλίτιδας;

Η επικονδυλίτιδα διακρίνεται σε ΄δυο είδη ανάλογα με το σημείο στο οποίο εμφανίζονται. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει η έσω επικονδυλίτιδα, που βρίσκεται στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα και η έξω, στην εξωτερική πλευρά. Σύμφωνα με την ανατομία του αγκώνα, στις δύο πλευρές του βρίσκονται οι επικόνδυλοι (έσω και έξω επικόνδυλος) που είναι δύο οστικές προεξοχές από τις οποίες εκφύονται οι μύες του αντιβραχίου (το τμήμα από τον αγκώνα έως τον καρπό).

Το πιο συνηθισμένο είδος επικονδυλίτιδας είναι η έξω. Αναλυτικότερα, αφορά στην τενοντίτιδα ή τενοντοπάθεια (δηλαδή στη φλεγμονή που δημιουργείται στο σημείο αυτό με συνέπεια την εκφύλιση των τενόντων) των μυών εκείνων που είναι υπεύθυνοι για την έκταση του καρπού και συχνότερα του βραχέος κερκιδικού εκτείνονται που εκφύονται από τον επικόνδυλο στην εξωτερική πλευρά του αγκώνα. Ονομάζεται και tennis elbow ( αγκώνας των τενιστών). Σύμφωνα με αυτό το είδος της επικονδυλίτιδας ο πόνος κάνει την εμφάνισή του στην εξωτερική πλευρά του αγκώνα και ενδέχεται να επεκταθεί και στο αντιβράχιο έως και τον καρπό.

Η έσω επικονδυλίτιδα, γνωστή και ως golfer’s elbow (αγκώνας του γκόλφερ), είναι τενοντίτιδα των μυών που κάμπτουν τον καρπό και στρίβουν το αντιβράχιο προς τα έσω (πρηνισμός) και εκφύονται στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα. Η φλεγμονή εντοπίζεται στην έκφυση των τενόντων από τον επικόνδυλο στην έσω πλευρά του αγκώνα.

Ποια είναι τα συμπτώματα της επικονδυλίτιδας;

Τα βασικότερα συμπτώματα και των δύο ειδών επικονδυλίτιδας, γενικότερα, είναι ο πόνος στον αγκώνα, ο οποίος είναι δυνατό να επεκταθεί στο αντιβράχιο έως τον καρπό κατά τη χρήση του χεριού. Επιπλέον, ειδικότερα στην έξω επικονδυλίτιδα, αδυναμία παρατηρείται στην περιοχή του καρπού όταν ο ασθενής προσπαθήσει να πιάσει κάποιο αντικείμενο, όπως λόγου χάρη να κρατήσει ένα ποτήρι ή να ανοίξει μία πόρτα. Από την άλλη, όσον αφορά την έσω επικονδυλίτιδα, μπορεί να συνυπάρχουν ήπια δυσκαμψία και πιο σπάνια, μουδιάσματα στα δάχτυλα των χεριών.

Με τη συνεχή χρήση του χεριού αναπόφευκτη θεωρείται η χειροτέρευση των παραπάνω συμπτωμάτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και οι πιο απλές κινήσεις, όπως για παράδειγμα η χειραψία ή το σήκωμα του χεριού με σκοπό το χαιρετισμό, μπορεί να αποβούν εξαιρετικά επώδυνες.

Ποια είναι η κλινική εικόνα της επικονδυλίτιδας;

Κατά την κλινική εξέταση ο φυσικοθεραπευτής πραγματοποιεί τεστ ευαισθησίας και στις δύο πλευρές του αγκώνα, καθώς και κάποια άλλα τεστ κάμψης και έκτασής του υπό τη δύναμη της αντίστασης. Λαμβάνονται υπόψη οι καθημερινές δραστηριότητες του ασθενούς αλλά και το προηγούμενο ιστορικό παράλληλα με την παρούσα εξέταση, ούτως ώστε να γίνει η διάγνωση. Επομένως, ο φυσικοθεραπευτής θα διαπιστώσει:

  • Πόνο κατά την κίνηση, κάμψη και στροφή του αγκώνα και του καρπού
  • Δυσκολία στην κάμψη, αδυναμία στο κράτημα αντικειμένων.

Παρ’ όλα αυτά, εάν υπάρχουν αμφιβολίες, ενδέχεται να ζητηθεί από τον πάσχοντα μαγνητική τομογραφία, υπέρηχος ή ακτινογραφία με σκοπό να αποκλειστεί η περίπτωση ύπαρξης άλλων παθήσεων.

Ποια είναι η φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της επικονδυλίτιδας;

Η φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση της επικονδυλίτιδας μπορεί να πραγματοποιηθεί με σχετικά απλές διαδικασίες. Αρχικά, χρειάζεται να χαλαρώσουμε την περιτονία γύρω από τους τένοντες του επικόνδυλου. Στη συνέχεια, δουλεύουμε στοχευμένα στο σημείο του πόνου με εστιασμένα κρουστικά κύματα (Piezo wave 2) με περίπου 5.000 – 6.000 παλμούς σε πολύ συγκεκριμένη συχνότητα. Έπειτα, θα ασχοληθούμε με τα trigger points γύρω από την περιοχή του αγκώνα με Radial shock wave (μη εστιασμένος κρουστικός υπέρηχος), το οποίο επιτρέπει υψηλή μεταφορά ενέργειας στους ιστούς, με αποτέλεσμα την βαθύτερη επίδραση σε αυτούς και τα βέλτιστα θεραπευτικά αποτελέσματα. Πολύ σημαντικό να αναφερθεί το ότι τόσο στη χρήση του εστιασμένου κρουστικού υπερήχου (focused) όσο και στη χρήση του μη εστιασμένου κρουστικού υπερήχου (radial) δεν πρέπει να εφαρμόσουμε καθόλου πάγο για τις επόμενες περίπου δύο με τρεις ώρες. Συμπληρωματικά, θα εφαρμόσουμε το μηχάνημα Hilterapia (Hiro TT), με απώτερο σκοπό την άμεση ανακούφιση από τον πόνο. Επιπλέον, πολύ βοηθητική θεωρείται η τεχνική Mulligan με πλάγια έξω ολίσθηση, δηλαδή κινητοποίηση της περιοχής αυτής. Τέλος, κάνουμε μία επίδεση με kinezio tape, δηλαδή ταινία που εφαρμόζεται τοποθετώντας τον μυ σε διάταση. Με αυτόν τον τρόπο, έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, διότι με  τη δημιουργία πτυχώσεων στο δέρμα, βοηθάμε την κανονική ροή του αίματος και των λεμφικών υγρών, σταθεροποιώντας τον ήδη δουλεμένο μυ προς αποφυγή υποτροπής. Ακολουθούμε όλη την παραπάνω θεραπεία κατά τις τέσσερις – πέντε πρώτες συνεδρίες και, αφού έχουμε λάβει το αποτέλεσμα που θέλουμε και ο ασθενής έχει αποδεσμευτεί από τον πόνο, ξεκινάμε με ασκησιολόγιο, όπως – για την αρχή- συγκεκριμένες διατάσεις και ενδυνάμωση, εφόσον όλη η τροχιά της έκτασης είναι ανώδυνη.